Μετά την Πρωτομαγιά: ήρεμη ηγεσία σε περιβάλλοντα υψηλής πίεσης

Ο Cristian Marino με λευκή στολή σεφ σε σύγχρονη επαγγελματική κουζίνα — **Στην κουζίνα, η ηγεσία αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε την πίεση.**

Η Πρωτομαγιά πέρασε πριν από λίγες ημέρες.

Για μία ημέρα, ο κόσμος σταμάτησε για να αναγνωρίσει την εργασία, την προσπάθεια, την αξιοπρέπεια και τους ανθρώπους πίσω από κάθε επάγγελμα. Μοιράστηκαν μηνύματα, δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες και γράφτηκαν λόγια σεβασμού για όσους ξυπνούν νωρίς, δουλεύουν πολλές ώρες, στηρίζουν οικογένειες, εξυπηρετούν άλλους, χτίζουν επιχειρήσεις, καθοδηγούν ομάδες και συνεχίζουν ακόμη κι όταν η ζωή δεν είναι εύκολη.

Μετά η ημέρα τελείωσε.

Οι κουζίνες άνοιξαν ξανά.
Τα γραφεία γέμισαν.
Οι στολές φορέθηκαν ξανά.
Τα email επέστρεψαν.
Η πίεση επέστρεψε.
Η δουλειά συνεχίστηκε.

Ίσως το πραγματικό νόημα της Πρωτομαγιάς αρχίζει αφού περάσει η ίδια η ημέρα.

Γιατί η εργασία δεν είναι κάτι που τιμούμε μόνο μία φορά τον χρόνο. Είναι κάτι που ζούμε καθημερινά, συχνά αθόρυβα, συχνά υπό πίεση και συνήθως χωρίς χειροκρότημα.

Η δουλειά που κανείς δεν βλέπει

Στη ζωή μου ως σεφ έχω δει την εργασία να παίρνει πολλές μορφές.

Την έχω δει σε ξενοδοχειακές κουζίνες πριν ακόμη χαράξει, όταν το πρωινό πρέπει να είναι έτοιμο πριν ξυπνήσουν οι περισσότεροι επισκέπτες. Την έχω δει σε γεμάτα σέρβις, όπου κάθε δευτερόλεπτο μετρά και κάθε λάθος έχει συνέπειες. Την έχω δει σε κρουαζιερόπλοια, θέρετρα, ανοίγματα μονάδων, πολυπολιτισμικές ομάδες και στιγμές όπου κουρασμένοι άνθρωποι έπρεπε παρ’ όλα αυτά να βρουν τη δύναμη να δουλέψουν με πειθαρχία και σεβασμό.

Στη φιλοξενία, η εργασία είναι ταυτόχρονα ορατή και αόρατη.

Ο επισκέπτης βλέπει το τελικό πιάτο.
Βλέπει το τραπέζι.
Βλέπει το χαμόγελο του σερβιτόρου.

Πίσω όμως από εκείνη τη στιγμή υπάρχουν προετοιμασία, συντονισμός, πίεση, διορθώσεις, κούραση και ευθύνη.

Υπάρχει ο commis που ήρθε νωρίς.
Ο άνθρωπος της λάντζας που καθάρισε τα πάντα πριν από το σέρβις.
Ο σεφ που έλεγξε τις λεπτομέρειες.
Ο σερβιτόρος που έμεινε ψύχραιμος απέναντι στις απαιτήσεις και τα συναισθήματα των επισκεπτών.
Και ο ηγέτης που έπρεπε να πάρει αποφάσεις χωρίς να μεταφέρει την έντασή του σε όλη την ομάδα.

Αυτή η αόρατη πλευρά της δουλειάς πάντα με ενδιέφερε ιδιαίτερα.

Γιατί πολύ συχνά η καλύτερη δουλειά είναι εκείνη που επιτρέπει στους άλλους να απολαύσουν μια στιγμή χωρίς να βλέπουν την προσπάθεια που χρειάστηκε για να δημιουργηθεί.

Η ηρεμία είναι μέρος της δουλειάς

Όταν μιλάμε για εργασία, συχνά μιλάμε για απόδοση, παραγωγικότητα, αποτελέσματα και επιτυχία.

Υπάρχει όμως και ένα λιγότερο ορατό μέρος.

Ο τρόπος που κουβαλάμε την πίεση.
Ο τρόπος που μιλάμε όταν κάτι πάει στραβά.
Ο τρόπος που διορθώνουμε έναν άνθρωπο.
Ο τρόπος που μπαίνουμε σε έναν χώρο.
Ο τρόπος που η παρουσία μας επηρεάζει τους γύρω μας.

Στην κουζίνα αυτό γίνεται πολύ καθαρό.

Ένας νευρικός σεφ μπορεί να κάνει όλους πιο νευρικούς. Ένας θυμωμένος σεφ μπορεί να κάνει ένα λάθος να μοιάζει βαρύτερο απ’ όσο ήδη είναι. Ένας ήρεμος σεφ μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να σκεφτούν, να επανέλθουν και να συνεχίσουν.

Η ηρεμία δεν εξαφανίζει την πίεση.

Η πίεση είναι μέρος της φιλοξενίας, του σέρβις και της ηγεσίας. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε με αυτή όταν εμφανίζεται.

Τη μεταφέρουμε τυφλά στους άλλους;

Ή μαθαίνουμε να τη διαχειριζόμαστε με μεγαλύτερη επίγνωση;

Για μένα, αυτό είναι ένα από τα βαθύτερα μαθήματα της ηγεσίας.

Η ηρεμία δεν είναι αδυναμία ούτε αδιαφορία. Είναι η ικανότητα να παραμένεις καθαρός στη σκέψη όταν ο γύρω χώρος γίνεται θορυβώδης.

Είναι η ικανότητα να μη χάνεις την κατεύθυνση όταν όλα γύρω σου κινούνται γρήγορα.

Ηγεσία μετά τη γιορτή

Η Πρωτομαγιά μάς θυμίζει να σεβόμαστε την εργασία.

Οι ημέρες που ακολουθούν μάς θυμίζουν να σεβόμαστε τον εργαζόμενο.

Τον άνθρωπο πίσω από τη στολή.
Τον άνθρωπο πίσω από τον τίτλο.
Τον άνθρωπο πίσω από το λάθος.
Τον άνθρωπο πίσω από τα κουρασμένα μάτια στο τέλος μιας μεγάλης βάρδιας.

Στη φιλοξενία, η ηγεσία δεν αφορά μόνο την οργάνωση της λειτουργίας. Αφορά και το κλίμα μέσα στο οποίο οι άνθρωποι καλούνται να δουλέψουν.

Τα πρότυπα έχουν σημασία. Η πειθαρχία έχει σημασία. Η ταχύτητα έχει σημασία. Η συνέπεια έχει σημασία.

Οι άνθρωποι όμως χρειάζονται επίσης κατεύθυνση, σεβασμό και την αίσθηση ότι η προσπάθειά τους γίνεται αντιληπτή.

Μια κουζίνα μπορεί να είναι χώρος μάθησης, δημιουργικότητας, πειθαρχίας και υπερηφάνειας. Μπορεί όμως να γίνει και χώρος όπου οι άνθρωποι χάνουν την αυτοπεποίθησή τους, αν η ηγεσία μετατραπεί μόνο σε πίεση χωρίς καθοδήγηση.

Η διαφορά δημιουργείται συχνά από μικρές καθημερινές πράξεις.

Μια διόρθωση που δίνεται με σαφήνεια.
Λίγη υπομονή μέσα στην πίεση.
Ένα πρότυπο που εξηγείται αντί απλώς να επιβάλλεται.
Ένας ηγέτης που θυμάται ότι η εξουσία είναι ισχυρότερη όταν δεν χρειάζεται να γίνεται επιθετική.

Η πραγματική δοκιμασία της ηγεσίας

Η πραγματική δοκιμασία της ηγεσίας δεν έρχεται όταν όλα είναι ήρεμα.

Έρχεται όταν κάτι πάει στραβά.

Ένα υλικό που λείπει.
Μια παραγγελία που καθυστέρησε.
Ένα παράπονο επισκέπτη.
Μια ξαφνική αλλαγή στις κρατήσεις.
Ένα μέλος της ομάδας που ξέχασε κάτι σημαντικό.
Ένα σέρβις που έγινε βαρύτερο απ’ όσο αναμενόταν.

Εκείνη τη στιγμή ο ηγέτης έχει επιλογή.

Να αντιδράσει από εγωισμό ή να απαντήσει με καθαρό μυαλό.

Εκεί η ηρεμία γίνεται πρακτική.

Δεν είναι αφηρημένη ιδέα ούτε όμορφη λέξη για ένα βιβλίο ή άρθρο. Φαίνεται στον τρόπο που ένας ηγέτης μιλά, κινείται, αποφασίζει και διορθώνει όταν βρίσκεται υπό πίεση.

Έπειτα από περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια σε επαγγελματικές κουζίνες σε διαφορετικές χώρες, πιστεύω ότι η σύγχρονη ηγεσία στη φιλοξενία θα εξαρτάται όλο και περισσότερο από αυτή την ικανότητα.

Ο σεφ της σύγχρονης εποχής δεν μπορεί να καταλαβαίνει μόνο το φαγητό.

Πρέπει να καταλαβαίνει ανθρώπους, πίεση και επικοινωνία. Και να γνωρίζει ότι η κουλτούρα μιας κουζίνας διαμορφώνεται κάθε ημέρα, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές.

Μια σημείωση για το Observing Calm

Η σκέψη αυτή συνδέεται και με την κεντρική ιδέα του βιβλίου μου Observing Calm: η ηρεμία δεν είναι απουσία πίεσης, αλλά η ικανότητα να παραμένεις παρών όσο η πίεση υπάρχει.

Στην κουζίνα, στην ηγεσία και στη ζωή, η ηρεμία χτίζεται μέσα από επίγνωση, ευθύνη και τον τρόπο που επιλέγουμε να ανταποκριθούμε όταν το περιβάλλον γίνεται απαιτητικό.

Περισσότερα για το βιβλίο: Observing Calm

Τελική σκέψη

Έτσι, λίγες ημέρες μετά την Πρωτομαγιά, δεν σκέφτομαι μόνο τη γιορτή.

Σκέφτομαι την ευθύνη.

Την ευθύνη να δουλεύουμε καλά.
Να ηγούμαστε καλύτερα.
Να φέρνουμε περισσότερη ηρεμία σε χώρους όπου η πίεση είναι σταθερή.
Να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε σέρβις, κάθε τραπέζι, κάθε πιάτο και κάθε αποτέλεσμα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο που μπορούν.

Η εργασία έχει αξιοπρέπεια όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια.

Η ηγεσία αποκτά νόημα όταν βοηθά τους άλλους να γίνονται πιο δυνατοί, όχι να αισθάνονται μικρότεροι.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που μπορεί να μας διδάξει η εργασία.

Όχι μόνο πώς να αποδίδουμε.

Αλλά πώς να παραμένουμε άνθρωποι ενώ το κάνουμε.

Περισσότερα από το Journal

Σημείωση μετάφρασης: Το άρθρο μεταφράστηκε από την πρωτότυπη αγγλική έκδοση με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης και στη συνέχεια υποβλήθηκε σε γλωσσική και συντακτική επιμέλεια στα ελληνικά. Σε περίπτωση διαφορών, η αγγλική έκδοση παραμένει η συντακτική αναφορά. Διαβάστε το πρωτότυπο στα αγγλικά →